Συνεργάτες – Η ομάδα του Γραφείου

Βιογραφικό

Η αφετηρία

Μεγάλωσα στο Γαλάτσι. Δημόσιο σχολείο, γονείς εκπαιδευτικοί, καταγωγή από την Πελοπόννησο και τη Νάξο. Τη Νάξο την κρατάω ως ιδιαίτερη πατρίδα: είναι το μέρος που μου θυμίζει ότι ο κόσμος δεν τελειώνει στο κέντρο της Αθήνας, όσο θόρυβο κι αν κάνει.

Στην οικογένεια δεν υπήρχε δικηγόρος, ούτε γραφείο να παραλάβω. Η διαδρομή ξεκίνησε από το μηδέν. Πριν από τις αίθουσες, λίγη πειθαρχία την είχα πάρει από την πυγμαχία. Δεν την κουβαλώ ως τίτλο· απλώς εκεί έμαθα να μην ταράζομαι με το πρώτο χτύπημα και να κοιτάζω τι κάνει ο άλλος πριν απαντήσω.

Η διαδρομή

Μετά τις σπουδές έκανα δύο χρόνια Φρανκφούρτη και αρκετή Ευρώπη. Γύρισα με μια πιο στρωτή ιδέα για το τι σημαίνει συνέπεια, και με λιγότερες αυταπάτες για το πόσο μοναδική είναι η Αθήνα. Δούλεψα σε μεγάλα γραφεία. Χρήσιμα χρόνια, αλλά κάποια στιγμή προτίμησα να λέω εγώ το «το αναλαμβάνω» και να μένω μέχρι το τέλος, όχι να παραδίδω τον φάκελο παρακάτω.

Το γραφείο

Άνοιξα ένα μικρό γραφείο σε συνοικία του κέντρου. Σήμερα η ομάδα είναι η Δικηγορική Εταιρεία Κατσάμπουλας – Αρβανίτη & Συνεργάτες, σε δικά μας γραφεία απέναντι από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Εκτός από τις υποθέσεις, ένα μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μου είναι το ίδιο το γραφείο: άνθρωποι, ρυθμός, αποφάσεις για το τι κρατάμε και τι δεν μας ταιριάζει. Η εταιρεία δεν μεγάλωσε επειδή το είπαμε· μεγάλωσε επειδή αντέξαμε υποθέσεις που κράτησαν χρόνια.

Κάποιες από αυτές ήρθαν από τον καιρό που ήμουν εσωτερικός δικηγόρος σε κλινικές εξωσωματικής. Εκεί μπήκα στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, στο ιατρικό δίκαιο και στο δίκαιο του φαρμάκου, σε εκδοχές που δεν χωράνε σε εγχειρίδιο. Από εκεί κόλλησα και με το οικογενειακό δίκαιο. Έχω δύο παιδιά, οπότε την αγωνία των ανθρώπων που έρχονται δεν χρειάζεται να μου την περιγράψει κάποιος. Γι’ αυτό, όπου γίνεται, επιμένω στη συνεννόηση και στην εξωδικαστική λύση, και γι’ αυτό γράφω και μιλάω για έναν οικογενειακό δίκαιο που να πιάνει τους γονείς, όχι μόνο τις διατυπώσεις.

Το άλλο μισό της πρακτικής είναι ποινικό, και όχι το εύκολο είδος. Έχω αναλάβει υποθέσεις παρενόχλησης ανηλίκων, σοβαρά εγκλήματα με εμπλοκή ανηλίκων, υποθέσεις ναρκωτικών και άλλες που σε κρατούν ξάγρυπνο για καιρό. Είναι δουλειά με πολλές ώρες, μεγάλες διαδικασίες και συγκινήσεις που δεν τις βάζεις σε δελτίο τύπου. Κάποιες σε αλλάζουν. Όχι με τρόπο κινηματογραφικό· πιο σιγανά, στο πώς ακούς έναν άνθρωπο και στο τι θεωρείς πια αυτονόητο. Αυτές οι υποθέσεις είναι ο λόγος που το γραφείο δεν είναι μόνο διαχείριση. Είναι και το μέρος όπου μένεις μέχρι να τελειώσει κάτι που δεν τελειώνει εύκολα.